Memto

Toen twee vrienden met rood betraande ogen onverwachts bij mij aanbelden veranderde mijn leven compleet. Toen het slechte nieuws al huilend aan mij werd verteld voelde ik geen verdriet. Ik verkeerde in een staat die ik zou omschrijven als een shellshock, wat je wel eens in een Hollywood film ziet. Je ziet iemand praten, maar je hoort en voelt eigenlijk niks. Ik voelde wel dat ik even moest gaan zitten omdat de grip op de werkelijkheid even wegglipte. Nadat ik weer een beetje op aarde kwam begon de grote denkmotor te lopen. Hij begon met ontkennen, dit kan eigenlijk niet waar zijn, nee nee ik wordt in de maling genomen. Ik kon zijn autootje nog zien staan aan de overkant van de straat, nog geen 100 meter bij mijn huis vandaan. Stopt het hier ineens? Het ging toch allemaal weer de goede kant op? Het enige wat ik voor de rest kon doen was mijn handen op mijn hoofd leggen, en lopen. Van het ene raam, naar het andere raam.

Mijn verstand voert een half gesprek met mijn vrienden over wat er precies gebeurd is, maar eigenlijk ben ik niet aanwezig. Ben ik nou boos? Verdrietig? Ja ik lijk toch wel kwaad, maar waarom? Omdat ik zou willen dat het niet zo was? Omdat ik geen zin heb in wat dit allemaal gaat betekenen? Valt het even buiten het plan wat ik opgesteld had over hoe het leven zou moeten zijn? Of ben ik bang? Ja ik voel eigenlijk ook wel angst, maar waarvoor? Misschien wel juist om bang te zijn. Ik voelde vluchtdrang, maar dat gaat lastig uit je eigen huis. Dus ze moesten weg, ze moesten mijn huis uit en gauw. Ondertussen bedenkend of dit niet onvriendelijk of raar was. Ik was in 10 minuten wel zo’n 15 verhaallijnen aan het uitdenken en tegelijkertijd de emoties en stress aan het ervaren van al die verzonnen verhalen.

Die avond kon ik gewoon op de bank tv kijken. Voelde me eigenlijk wel goed, misschien had ik het al wel jaren verwacht. Misschien is het beter zo. Ik zie mijn vriendin af en toe een beetje moeilijk naar mij kijken in mijn ooghoeken. Waarschijnlijk verbaast over dat ik hier en daar nog een lach uitsla over de slechte film die we kijken.

De volgende dag had ik een belangrijke afspraak. Eenmaal aangekomen en in gesprek begin ik mij heel ongemakkelijk te voelen. Het zweet loopt over mijn voorhoofd en ik voel een intense angst in mijn buik. Ik zou elk moment in tranen uit kunnen barsten, dit kan natuurlijk niet in deze situatie. Ik moet hier weg, straks moet ik huilen of ga ik over mijn nek. Wat is er aan de hand? Met een flauwe smoes eindig ik de afspraak en sprint nog net niet het gebouw uit. De angst zakt weg. Thuis begon het langzaam zichtbaar te worden wat zich in mij afspeelde. Tranen. Jawel, er was dus toch verdriet. Ik probeerde mijn tranen nog te verstoppen voor mijn vriendin, maar die liet zich niet voor de gek houden. Angst zette zich om in een beter gevoel, in verdriet.

Verdriet is intens maar doet geen pijn. Dat zullen mensen misschien niet met me eens zijn maar ik zeg het nog een keer. Echt puur verdriet, doet geen pijn. Echt verdriet is deels opluchting, deels fijne herinneringen, deels missen, en vooral loslaten. Echt puur verdriet komt in vlagen en stopt na verloop van tijd weer, waarna je je veel beter voelt. Maar als je verdriet langdurig niet uit, manifesteert het zich in varianten die wel pijn doen en die je niet meer herkend als verdriet. En dat heb ik geweten..

Echt puur verdriet ervaren is heel moeilijk. Het begon mij op te vallen dat ik op een of andere manier zo geconditioneerd was over hoe je als man blijbaar met verdriet om zou moeten gaan, dat ik helemaal niet meer toe kwam aan het echt ervaren van verdriet. Ik was alleen maar aan het vluchten, scenario’s uit aan het denken waarin ik niet zou kunnen huilen, bedenken wat er zou gebeuren als ik wel moest huilen en vooral in aan het luisteren naar de stem in mijn hoofd die mij vertelde wat mensen allemaal wel niet zouden kunnen denken in al die scenario’s.

Die zelfde stem maakte mij nog over veel meer dingen gek. Je zou gister eigenlijk bij hem langs gaan, maar je was moe en had geen zin. Nu is hij dood. Je had hem nog kunnen zien, je had nog een keer tegen hem kunnen zeggen dat hij zo bijzonder voor je was geweest dit hele leven. Misschien had hij wel niet dood geweest als ik mij anders opgesteld had tegen hem. Wat ben ik eigenlijk voor vriend geweest? Ik ben meer bezig geweest met een onzinnig imago of wat mensen denken, dan echt doen wat ik wilde. Misschien als ik hem geen geld geleend had, had hij die auto nooit gekocht en had hij nooit…. had hij nooit… had hij nooit.

Ik heb dit ontmaskerd als lijden. Dit onzinnige proces. Dit is lijden, dit heeft niks met emoties te maken, dit is allemaal ratio. Allemaal gekmakerij, allemaal gebrek aan vertrouwen in het leven en in jezelf. En dit stopt nooit, dit lijden zou mijn hele leven kunnen blijven bestaan zonder dat ik ooit maar iets van verdriet zou verwerken. Ik denk zelfs dat ik nu in mensen herken waarom ze zo ongelukkig kunnen zijn. Ze lijden, ze worden zo gek gemaakt door zichzelf dat ze een natuurlijke oplossing voor ongeluk van zich afduwen. Net zoals ik dat met al mijn krachten deed.

Dat gezeik aan mijn kop van mijzelf, het lost niks op, maar het bepaalde bijna mijn hele leven. Het bepaalde wie ik dacht dat ik moest zijn, wat ik dacht dat ik moest doen, wat ik dacht dat ik nodig had, wat ik dacht dat ik moest voelen. Maar het verstoorde juist wie ik echt ben en wat ik echt voel. Ik heb 3 maanden lang geleden, zelfs nadat ik in mijn speeche heel stoer vertelde dat ik dat niet deed. Ik vertelde over het verschil tussen verdriet en lijden maar ik begreep er nog niks van. 3 maanden heb ik geleden, zonder een stap dichter bij een soort van genezing te komen. Terwijl ik alle gedachtenspinsels tot de puntjes uitgewerkt had en mij al jaren hield aan wat de stem in mijn hoofd zei dat ik moest zijn en doen. Jaren lang hetzelfde doen en nog steeds ongelukkig zijn. Welke term gebruiken ze daar ook alweer voor? Telkens hetzelfde doen en een andere uitkomst verwachten?

Maar je hoeft geen stap dichter bij genezing te komen. Genezing is er al. En het is zo mooi als je dat eindelijk ziet. Als je ziet dat je niet iets hoeft te worden of iets hoeft te doen om gelukkig te zijn, of om verdriet te verwerken. Alles is er al, je moet juist dingen weghalen. Als mens ben je perfect in staat om verdriet te hebben en dat ook weer te verwerken, om niet alles te veroordelen tot iets. Verdriet is niet slecht, het is wat het is. Het is geen blijdschap, maar dat is ook het enige. Verdriet is er met een reden en heeft zijn taak, maar dan moet je het wel de ruimte geven die uit te voeren. Verdriet ervaren voor wat het is, zonder te oordelen, zonder weg te rennen, zonder naar al die onzin te luisteren die die stem in je hoofd je aanpraat. Verdriet ervaren is intens, prachtig, puur, leerzaam en bovendien tijdelijk. Als je verdriet echt ervaart en vrede hebt met het leven, dan verandert verdriet in herinneren. Herinneringen die omhoog komen wanneer je samen bent, of juist alleen. En ja dan pink je nog wel eens een traantje weg, maar voelt dit vervelend? Doet dit pijn? Eigenlijk niet.

Ik omarm mijn verdriet, ik ben mijn verdriet. En ik ben denk ik door dit verdriet eindelijk mijzelf. Ik weet eindelijk wie ik ben en wat ik ben. Iets wat ik zo veroordeeld heb heeft mij bevrijd, heeft mij gemaakt tot wat ik ben. Nee, heeft mij laten zien wat ik altijd al was. Het heeft de dikke laag stof van gedachten en ego afgestoft van wat ik altijd al was. En daar ben ik heel dankbaar voor. Dat mijn beste maat, mijn broer, mijn steun in onzekere tijden dit nog voor mij heeft kunnen doen. En dat ik dit nu aan andere mensen kan doorgeven. Wie weet is dit wel iets dat de mensheid kan bevrijden. Dat alles kan veranderen! Misschien wordt er over 100 jaar wel gesproken over zijn dood, dat het het mooiste is wat er ooit is gebeurd. Dat het alles heeft veranderd. Dat het geluk heeft gebracht aan de mensheid! Zo zie je maar. Als mens heb je helemaal niet het perspectief om iets te veroordelen tot goed of slecht. Het is wat het is. Er is geen alternatief. Ervaar het, bepaal wat jij wilt zijn in die ervaring. En laat het voor wat het is. In het nu zijn er geen problemen. En dat, dat is echt vrijheid.

Nu kan ik eindelijk echt zeggen wat ik in de speeche op zijn afscheid zei: “ …Ik ervaar daarom intens verdriet om het verlies van mijn beste vriend, van dit prachtige mens. Maar ik lijd niet, want jij hebt nu rust en je bent vrij en je bent bij ons allemaal.”

2 Comments

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close

Winkelmand